"Mankell przynajmniej jest solidny", było jedynym, co powiedział C., kiedy krzywiłam się nad kolejnym szwedzkim kryminałem, tym razem "Księżniczką z lodu" Camilli Läckberg. I miał rację, rzeczywiście, Mankell przynajmniej jest solidny.
Liritio jest na bakier ze szwedzkim kryminałem od zawsze - o tym możecie wiedzieć, nie pierwszy raz marudzę - ale od kiedy zyskały na popularności, często zastanawia się, czy jest z nią coś nie tak. Zwykle dochodzi do wniosku, że to naturalna kwestia preferencji, oczywistość, że powinna dać sobie spokój i tyle.
Gorzej jest, gdy owe rozważania rozpoczną się w poniedziałek, jak rozpoczęły się tym razem (czyli wczoraj). W poniedziałki Liritio dochodzi do jak najgorszych wniosków, a jej codzienna, względnie pozytywna obojętność wobec świata zmienia się w zdecydowaną wrogość. Ot, życie.
Jestem prawie pewna, że pierwszym szwedzkim kryminałem, jaki kiedykolwiek przeczytałam, musiał być całkiem dobry "Śmiejący się policjant" Sjöwall i Wahlöö, który stał na regale mojej matki zaraz obok "Jak kamień w wodę", seria z jamnikiem i te sprawy. Sjöwall i Wahlöö są wyjątkiem w mojej niechęci do skandynawskich kryminałów, chociaż nikogo nie próbowałabym nawet przekonywać, że "Roseanna" jest dobrą książką.
Kolejny był na pewno Ekström, cztery książki stały na tym samym regale, Liritio czytała, co było. Ale Ekströma wyjątkiem już nazwać nie mogę, poza może "Węgorz ryba pożądana" nie wciągnęłam się w żaden jego kryminał, a i węgorz szału nie robił.
Duży przeskok w czasie i mamy Larssona. Widzicie, Liritio się irytuje, bo Larsson jest już mało znany. Tzn, jest bardzo znany, bo przecież filmy, ale jeśli ktoś nie przeczytał Millennium przed kilkoma laty, jestem prawie pewna że już albo nie przeczyta, albo w nieustannej zalewie szwedzkiej literatury, przeoczy, zapomni, odłoży w połowie.
Dlaczego? Bo ten cały badziew tak chętnie wypluwany obecnie przez wydawnictwa jest łatwiejszy, ach, o ile łatwiejszy, a przecież i Larsson nie "Ulissesa" napisał, ale kryminał trochę przygodowy, trochę polityczny.
Skąd taki niemiły wniosek? Proste, z biblioteki. Kiedy podejść do szwedzkiej półki, stoi Mankell, stoi trylogia Millennium. Wszyscy korzystający z bibliotek już przeczytali? Możliwe. Ale dla mnie jest to też wyznacznik braku zainteresowania.
A Mankell przynajmniej jest solidny, co przyznam bez bicia, mimo że ze wszystkich jego wydanych po polsku książek (a Liritio przeczytała prawie wszystkie) podobała mi się tylko jedna i już nawet nie pamiętam która. Chyba "Mężczyzna, który się uśmiechał" (zbieżność z policjantem z regału matki przypadkowa). Dzisiaj już nawet nie umiem powiedzieć, dlaczego jedna mi się podobała, pewnie intryga bardziej w moim stylu, a może o co innego chodziło...
Larsson też był solidny, nie jest to literatura wielkiej klasy, ale w swoim gatunku mierzy wysoko, "Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet" są bardzo dopracowaną książką, skomplikowaną i dopracowaną. Kolejne części Millennium to trochę inna bajka, mnie drażniła Lisbeth i zmiana tematyki, znacznie mniej tajemniczo - kryminalna, znacznie bardziej sensacyjno - spiskowa. Nadal jednak były to bardzo długie, bardzo dopieszczone książki.
I tą drogą docieramy do wrześniowego poniedziałku, kiedy Liritio do końca przekartkowała, inaczej nie da się tego nazwać, "Księżniczkę z lodu" Läckberg, po czym trzasnęła się dłonią w czoło.
Mogę uwierzyć, że fafnasta książka tej kobiety jest lepsza niż pierwsza, mogła się wyrobić, lubiany przeze mnie Beckett się wyrobił, jej nie zabronię.
Ale sama "Księżniczka z lodu" to tandetna fabuła, sztampowo napisana (serio, jakby według samouczka), nudno, prosto, w negatywnie niefinezyjnym tego słowa znaczeniu.
Erika, piękna i mądra pisarka, jest postacią pozbawioną charakteru, ale wiadomo, że piękna, cudownie, jej amant jest jeszcze gorszy, charaktery drugoplanowe to parodia i stereotypy. Jeśli najciekawszym bohaterem książki jest emeryt planujący ucieczkę od żony, który w całkiem długiej fabule pojawia się dokładnie trzy razy, to ja nie mam pytań.
Zdenerwowałam się.
Tyle że taka jest prawda, wśród kryminalnej pulpy importowanej ze Skandynawii o perełki trudno. Co tam perełki, po prostu o dobre kryminały jakoś trudno. A tyle już tego towaru przeczytałam... Z jednej strony, nie moje gusta, do tego wracam, o tym cały czas pamiętam. Ale jednak po "Księżniczce z lodu" uświadomiłam sobie, że każdy kolejny kryminał z Północy, który trafia w moje ciągle nienasycone łapki, to równia pochyła.
Są dobre przykłady, fińska Lehtolainen, na upartego norweski Nesbø, islandzka Sigurðardóttir, co drugą jej książkę czyta mi się bardzo dobrze, szwedzki Håkan Nesser, ale to naprawdę rodzynki w tłumie pisarzy kwalifikujących się na półkę pod hasłem "bardzo, bardzo średnie". Ciągle pamiętam o mojej rozbieżności upodobań, tak, generalizuję, tak.
Tylko dlaczego idąc do księgarni widzę zalew "następców" Larssona, "lepszych niż Mankell", itd, itp, a z około trzydziestu książek Marthy Grimes na polski przetłumaczono mniej więcej osiem? Reklama dźwignią handlu, to rozumiem bardzo dobrze, co nie zmienia faktu, że protestuję.
Ale skoro Liritio nie została zasypana przez wydawnictwa mrowiem a mrowiem książek (w tym kryminałów) hiszpańskich czy angielskich, czyta, co jest, po latach ciągle czyta, co jest, kiedyś Ekströma, dzisiaj Läckberg. I zdecydowanie woli się zanudzać Ekströmem, niż kaleczyć kolejnymi tomami sagi, tak jest serio napisane na okładce, "saga kryminalna". Że też nie zwróciłam na to uwagi w bibliotece i cichutko nie odłożyłam "Księżniczki..." na półkę. Mnie by to oszczędziło nerwów, a Wam marudzenia.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Szwecja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Szwecja. Pokaż wszystkie posty
wtorek, 10 września 2013
czwartek, 7 marca 2013
Wróżka Zębuszka mnie olała, ale to już sami wiecie, i nie żebym się zdziwiła...
Liritio wszędzie się spóźnia, do pracy również. Cud, że jeszcze ma pracę... Z Oscarami w tym roku też się spóźniłam, ale tradycja musi zostać zachowana - szczególnie będąc jedyną tradycją niniejszego bloga...
Wiem, że czas minął, Oscary przebrzmiały, słynna już piosenka Setha MacFarlane'a również (mnie wydawała się całkiem zabawna). Stąd też jedynie garść uwag najostatniejszch od Liritio i będę mogła, jak co rok, wstawić piosenkę Bacharacha.
Tutaj prosiłam Wróżkę Zębuszkę o cud, który nie nastąpił. Joaquin Phoenix sam wiedział, że nie wygra, wszyscy wiedzieli, ale i tak na Wrózki Zębuszki i inne gwiazdki spadające strzelam focha z przytupem.
Daniel Day - Lewis nie przeszkadza mi w żaden sposób, jest genialny, ma klasę, wygłasza dobre podziękowania i jeśli ktokolwiek ma być pierwszym w historii zdobywcą trzech Oscarów za pierwszoplanową rolę męską, niech będzie to właśnie on, dlaczego nie. Ale mógł sobie dobić do tej trójcy w kolejnym roku. Phoenix miał straszną brodę i nie powiedziałby mowy nawet w połowie tak czarującej, nic mnie to nie obchodzi.
A że tegoroczne Oscary wydały mi się obłędnie nudne - chociaż dzielnie obejrzałam szarpaną reklamami całość (w tym roku przerywali jakoś częściej a krócej, potwornie irytujące) - nawet wywracająca się na schodach Lawrence nie wzbudziła mojej radości. Ale kiedy ona dostawała Oscara, ja walczyłam już z wszechogarniającym mnie tumiwisizmem, więc dodam, że Lawrence jest rzeczywiście urocza, jednak zupełnie mi obojętna. Riva powinna była wygrać i nie ma nie.
Dalej będzie w punktach.
Skrzywiłam się na:
A. Film (niby)wychwalający Bonda - ani to ciekawe, ani ładne, ani sensowne, nie mam pojęcia któż to podsumowanie na pięćdziesięciolecie tworzył, poległ.
B. Wyganianie technicznych muzyką ze "Szczęk", kiedy chcieli podziękować sąsiadce, kozie z naprzeciwka i czwartej chmurce z lewej.
Okropne. Chciałabym zobaczyć, jak Spielberga wykurzają muzyką z jego własnego filmu. Wiem, że długość i tralalala, ale kilka minut więcej nikogo by nie zabiło, Anne Hathaway dziękowała całemu światu i wszyscy przeżyli. A potem mówią, że to MacFarlane był nie na miejscu, pfff...
C. Fatalne nagłośnienie Adele.
D. Przegraną moich jedynych faworytów, Phoenixa i Desplata.
Wróżko Zębuszko, niech ja cię dopadnę...
E. "Papermana", nazwijcie mnie nieczułą, to było nudne i wtórne.
F. Drugiego Oscara dla Christopha Waltza .
Serio? Gary Oldman nie ma żadnego, ale co tam...
G. Wygraną "Nędzników" za charakteryzację.
H. Jennifer Hudson.
Uśmiechnęło mnie:
A. Haneke na scenie. Taki inny. Surowy, europejski, nieprzejęty, coś pięknego.
B. Przegrana Spielberga (i wygrana Anga Lee), przegrana Chastain, przegrana "Lincolna".
Tak, cieszę się najwyraźniej cudzym nieszczęściem, ale Chastain mnie drażni, Spielberg chyba też, a ze wszystkich filmów wychwalających USA, "Argo" było najlepsze.
C. "Before My Time" z "Chasing Ice".
Nie przesłuchałam piosenek nominowanych, "Skyfall" mnie zadowala, ale "Before My Time" okazało się zaskakująco piękne. Niekoniecznie oscarowe, ale piękne.
D. George Clooney, najwdzięczniejszy ze Złotych Chłopców współczesnego Hollywood.
E. Catherine Zeta - Jones. Ale ona zawsze mnie cieszy.
F. "Searching for Sugar Man".
Wybrałam się do kina w tamtym tygodniu i padłam z zachwytu. Wstanę, zbiorę myśli, napiszę.
G. Wygrana "Argo" = wygrana Afflecka. I "Argo"!
Sam Affleck mówiąc do tłumu wychodzi na znacznie mądrzejszego twórcę, niż by się wydawało z jego aktorskich popisów. Ale każdym swoim filmem wychodzi na znacznie mądrzejszego. Jemu gratulujemy, ileś lat temu nikt się takiego zwrotu akcji nie spodziewał.
A przy okazji Bacharacha, w zeszłym roku zmarł Hal David, który razem z Bacharachem napisał wiele tekstów do wielu piosenek, które na pewno znacie. "Raindrops Keep Fallin' on My Head" było jedynie oscarowym zwieńczeniem długiej listy hitów.
Z okazji Oscarów zawsze jest Bacharach, dzisiaj we współpracy z Davidem. I pierwsza piosenka, jaką panowie kiedykolwiek napisali.
The Story of My Life, Marty Robbins.
Wiem, że czas minął, Oscary przebrzmiały, słynna już piosenka Setha MacFarlane'a również (mnie wydawała się całkiem zabawna). Stąd też jedynie garść uwag najostatniejszch od Liritio i będę mogła, jak co rok, wstawić piosenkę Bacharacha.
Tutaj prosiłam Wróżkę Zębuszkę o cud, który nie nastąpił. Joaquin Phoenix sam wiedział, że nie wygra, wszyscy wiedzieli, ale i tak na Wrózki Zębuszki i inne gwiazdki spadające strzelam focha z przytupem.
Daniel Day - Lewis nie przeszkadza mi w żaden sposób, jest genialny, ma klasę, wygłasza dobre podziękowania i jeśli ktokolwiek ma być pierwszym w historii zdobywcą trzech Oscarów za pierwszoplanową rolę męską, niech będzie to właśnie on, dlaczego nie. Ale mógł sobie dobić do tej trójcy w kolejnym roku. Phoenix miał straszną brodę i nie powiedziałby mowy nawet w połowie tak czarującej, nic mnie to nie obchodzi.
A że tegoroczne Oscary wydały mi się obłędnie nudne - chociaż dzielnie obejrzałam szarpaną reklamami całość (w tym roku przerywali jakoś częściej a krócej, potwornie irytujące) - nawet wywracająca się na schodach Lawrence nie wzbudziła mojej radości. Ale kiedy ona dostawała Oscara, ja walczyłam już z wszechogarniającym mnie tumiwisizmem, więc dodam, że Lawrence jest rzeczywiście urocza, jednak zupełnie mi obojętna. Riva powinna była wygrać i nie ma nie.
Dalej będzie w punktach.
Skrzywiłam się na:
A. Film (niby)wychwalający Bonda - ani to ciekawe, ani ładne, ani sensowne, nie mam pojęcia któż to podsumowanie na pięćdziesięciolecie tworzył, poległ.B. Wyganianie technicznych muzyką ze "Szczęk", kiedy chcieli podziękować sąsiadce, kozie z naprzeciwka i czwartej chmurce z lewej.
Okropne. Chciałabym zobaczyć, jak Spielberga wykurzają muzyką z jego własnego filmu. Wiem, że długość i tralalala, ale kilka minut więcej nikogo by nie zabiło, Anne Hathaway dziękowała całemu światu i wszyscy przeżyli. A potem mówią, że to MacFarlane był nie na miejscu, pfff...
C. Fatalne nagłośnienie Adele.
D. Przegraną moich jedynych faworytów, Phoenixa i Desplata.
Wróżko Zębuszko, niech ja cię dopadnę...
E. "Papermana", nazwijcie mnie nieczułą, to było nudne i wtórne.
F. Drugiego Oscara dla Christopha Waltza .
Serio? Gary Oldman nie ma żadnego, ale co tam...
G. Wygraną "Nędzników" za charakteryzację.
H. Jennifer Hudson.
Uśmiechnęło mnie:
A. Haneke na scenie. Taki inny. Surowy, europejski, nieprzejęty, coś pięknego.
B. Przegrana Spielberga (i wygrana Anga Lee), przegrana Chastain, przegrana "Lincolna".
Tak, cieszę się najwyraźniej cudzym nieszczęściem, ale Chastain mnie drażni, Spielberg chyba też, a ze wszystkich filmów wychwalających USA, "Argo" było najlepsze.
C. "Before My Time" z "Chasing Ice".
Nie przesłuchałam piosenek nominowanych, "Skyfall" mnie zadowala, ale "Before My Time" okazało się zaskakująco piękne. Niekoniecznie oscarowe, ale piękne.
D. George Clooney, najwdzięczniejszy ze Złotych Chłopców współczesnego Hollywood.
E. Catherine Zeta - Jones. Ale ona zawsze mnie cieszy.
F. "Searching for Sugar Man".
Wybrałam się do kina w tamtym tygodniu i padłam z zachwytu. Wstanę, zbiorę myśli, napiszę.
G. Wygrana "Argo" = wygrana Afflecka. I "Argo"!
Sam Affleck mówiąc do tłumu wychodzi na znacznie mądrzejszego twórcę, niż by się wydawało z jego aktorskich popisów. Ale każdym swoim filmem wychodzi na znacznie mądrzejszego. Jemu gratulujemy, ileś lat temu nikt się takiego zwrotu akcji nie spodziewał.
A przy okazji Bacharacha, w zeszłym roku zmarł Hal David, który razem z Bacharachem napisał wiele tekstów do wielu piosenek, które na pewno znacie. "Raindrops Keep Fallin' on My Head" było jedynie oscarowym zwieńczeniem długiej listy hitów.
Z okazji Oscarów zawsze jest Bacharach, dzisiaj we współpracy z Davidem. I pierwsza piosenka, jaką panowie kiedykolwiek napisali.
The Story of My Life, Marty Robbins.
Etykiety:
Ben Affleck,
dokumentalny,
film,
Joaquin Phoenix,
ludzie,
muzyka,
Oscar,
Szwecja,
USA,
Wielka Brytania
poniedziałek, 19 grudnia 2011
Jedna ofiara (adekwatna: w środku zimy w końcu). Jedna perła (blogowa).
Dobrze, to teraz przyznam się, że powyższa krytyka jest napisana raczej ze względu na zły charakter autorki bloga, który czasem musi znaleźć ujście, niż z faktycznej niemożności tolerowania owych niefortunnych wstawek. I "Ofiara w środku zimy" nie jest zła, chociaż wbrew buńczucznym zapowiedziom z okładki, "Millennium" Larssona (pierwszej części mej ukochanej) do pięt nawet nie zaczyna dorastać. W sumie wciągnęła mnie całkiem mocno, ponieważ kiedy ominąć wstawki filozoficzno - kulturowe, zostaje dobry kryminał.
Zaczyna się interesująco, powieszone na drzewie, okaleczone zwłoki mężczyzny, najzimniejsza zima od wielu lat, krąg podejrzanych obejmujący nastolatków z problemami, wyznawców pewnego kultu, pewną specyficzną rodzinę... A może to ktoś jeszcze inny jest sprawcą?
Jeżeli tak jak ja, zawsze macie ochotę na kryminał, a tych niezłych i dotychczas nieprzeczytanych jest w otoczeniu mniej, niż więcej, "Ofiara w środku zimy" jest dobrym pomysłem. Mimo, że chwilami wybitnie niecierpliwiła mnie pełna irytujących problemów Malin (główna pani detektyw, taka śliczna, oczywiście), z chęcią przeczytam część kolejną, "Ofiarę w środku lata". Tylko niech tam proszę już żadne dusze nad akcją doczesną nie dyndają.
Natomiast pokochałam pewną panią, która pisze. Urzekła mnie swoją opinią o filmie "It's Complicated" z Meryl Streep. Również tą o "Julie and Julia" - najwyraźniej trafne komentowanie filmografii Meryl Streep to jeden z jej licznych talentów. Parskałam przy "Anatomii chick-flicku", na tym właśnie blogu dostrzegłam obejrzany niedawno "Brief Encounter" (czy niewspomniany tutaj "Summertime") i zostało mi zaszczepione zainteresowanie Davidem Leanem.
Biorąc pod uwagę fakt, że omijam Blog Day i inne tego typu cudeńka, mogę raz na ruski rok opowiedzieć nie o sobie samej i tym co się plącze w mojej eleganckiej główce, ale potoczyć wzrokiem wkoło, uśmiechnąć się (okej, to czynię też na co dzień) i dokładniej pokazać Wam, kto rozbawił mnie niedawno do łez. Voila! Game of Consequences. Zadziwia mnie, ile tam jest wiedzy o filmach licznych, znanych, nieznanych, o ludziach kina, dużo o starym kinie, podane wdzięcznie, przemyślanie, luźno... Może nawet nieco chaotycznie (w rozumieniu, że gromadnie). Nie zawsze się zgadzam, ale zawsze polecam.
Problemem jedynym może być fakt, że blog jest w języku angielskim. Smutno również, że ostatni wpis pojawił się w lipcu tego roku.
sobota, 18 czerwca 2011
Fincher vs. Oplev nadejdzie zimą.
"Kozak zwiastun", tak uroczo podsumował zapowiedź najnowszego filmu Finchera mój znajomy. I jak się z nim nie zgodzić, skoro zwiastun faktycznie... jest kozak.
Odkładając na bok chwilową wątpliwość odnośnie zastosowania słowa "kozak" w tym kontekście, wyrażam obawę, uwaga:
Czy Fincher stworzył kolejny film, po którym można szczęki podnosić z poziomu kolan, czy zaserwuje nam kopię wersji pierwszej - do której przejdę za moment - zatrudniając znanych aktorów z Fabryki Snów i odrobinę przyspieszając tempo akcji, a nam pozostanie pokiwać smutno głową nad nieudolnością wszelakich remake'ów? Wzdychając "czas pokaże" krzyżuję palce, żeby wersja Finchera mnie poraziła i zostawiła oniemiałą.
Oplev zrobił bardzo dobrą robotę, jakby chirurgicznie precyzyjny, o ile można tak określać filmy. Wszystko spokojnie zapięte na ostatni guzik, bez wpadek. Żadnych. Gdybym miała skrótowo (ha ha, żarcik, Liritio taka dowcipna po przerwie) opisać wrażenia, przyrównałabym całość do odtwórcy głównej roli Michaela Blomkvista, Michaela Nyqvista - że im się nie poplątały te nazwiska.
Nyqvist jest na pierwszy rzut oka brzydki i toporny, obcy (mnie, nie widziałam go nigdy w innych filmach), wywołuje grymas zniechęcenia. Ale! Dajcie mu trzy minuty, a już jest charyzmatycznym, interesującym aktorem w dobrej roli, który bezbłędnie udźwignął ciężar rozsławionej na wszystkie strony świata książki. I tyle, film jest taki sam jak jego pierwszoplanowa rola.
Może wyjdzie z tego cudo równe zwiastunowi, plakat też jest interesujący, też nazwisko Finchera coś znaczy.
A chociaż mam nadzieję na najlepsze, traktuję ten nadchodzący film odrobinę podejrzliwie. Stwierdzenia, że to nie remake, ale całkiem nowa wersja według "wielkiego" Finchera, jakoś mnie nie przekonują, patrząc chociażby na przekalkowany image aktorów. Może to zbieg okoliczności. Może inaczej się nie da, jak by nie patrzeć oni są w książce bardzo dokładnie opisani i wyglądają właśnie jakoś tak...
Jakby co, kolejnym projektem Finchera jest (między innymi) ekranizacja "20.000 mil podmorskiej żeglugi". Tego bym się rzeczywiście nie mogła doczekać. Tylko mimochodem zobaczyłam, że chodzą słuchy jakoby Kapitana Nemo miał grać Sam Worthington. Proszę, nie.
poniedziałek, 30 sierpnia 2010
Się nawspominałam.
Z góry ostrzegam przed długością.
Takim właśnie wydaniem "Dzieci z Bulerbyn" zaczytywałam się jako dziecko. Co zabawniejsze, jedynie w wakacje pożyczałam sobie tę książkę z małej biblioteki w miasteczku, w którym spędzałam letnie miesiące. Przeczytałam "Dzieci z Bulerbyn" najmarniej dwanaście razy, i chociaż minęło już kilkanaście lat, nadal pamiętam jej większą część, nie tylko "kawałek kiełbasy dobrze obsuszonej". Nie wiem, czy mając te kilka lat jakąkolwiek książkę stawiałam wyżej, niż właśnie ta.
I z okazji roztrąbionego wszem i wobec powrotu do szkoły przypomniałam sobie o mojej własnej podstawówce. Właściwie o jej bardzo wczesnych latach.
Nienawidziłam "Doktora Dolittle" i popłakałam się na "Psie, który jeździł koleją", a pierwszą lekturą, która wydała mi się w miarę ciekawa była "Awantura o Basię". Nie bardzo pamiętam te wszystkie książki, ale na pewno "Oto jest Kasia" przypadło mi do gustu znacznie bardziej, niż "Karolcia", chociaż i magicznym koralikiem nie gardziłam.
I te moje dziecinne preferencje przełożyły się idealnie na aktualne. Nie czytam książek o magii i zwierzętach, pierwsze mnie irytują (moja nieposkromiona potrzeba trzymania się rzeczywistości ustawia mnie na zdecydowanie straconej pozycji, kiedy kartkuję książkę o elfach i księżniczkach, baśniowość nigdy mi nie pasowała). Drugie powodują zbyt duże, tanie emocje, jako że zwierzęta budzą we mnie znacznie więcej litości, niż ludzie.
Głupia osa, która obija się o szybę tramwaju potrafi zepsuć mi humor i wywołać natychmiastową potrzebę spieszenia jej z pomocą. Jestem jedną z tych osób, które zbierają ślimaki z ulicy i delikatnie przenoszą je na trawę, trzymając za skorupkę. Odwracam żuczki z pleców, wyławiam owady z wody, kiedy pomyślę o przewozie zwierząt do rzeźni, robi mi się bardzo źle, a dziecko, które rzucało kiedyś na moich oczach kamieniem w psa ma spore szczęście, że nie skończyło z kategorią inwalidzką.
Cierpienie zwierząt jest jednym z nielicznych problemów, z którymi całkowicie sobie nie radzę.
Dlatego też wszelakie książki Curwooda o niedźwiadkach, czy właśnie "Doktor Dolittle", cokolwiek, w czym zwierzę jest bohaterem wzbudza we mnie zbyt wiele uczuć, żebym mogła spokojnie czytać. Może to głupie, ale tak już mam.
Zresztą z filmami jest to samo, "Uwolnić orkę", "Lessie, wróć!", "Czarny książę"... Istna galeria koszmaru w poranki z weekendów u babci, kiedy telewizja była zbieraniną strasznych filmów familijnych, koniecznie z jakimś zwierzakiem. Absolutnie nie mogę takich rzeczy oglądać.
Ale dygresję strzeliłam.
W każdym razie, z lektur dla dzieci pisałam już kiedyś o "Poczwarkach wielkiej parady" Haliny Auderskiej, chociaż to może już nie dla dzieci, bardziej młodych panienek. Dopisałabym do tej listy jeszcze kilka naprawdę dobrych i uroczych książek, które czytane były kiedyś. W polskiej literaturze powstało przecież tyle fantastycznych książek dla dzieci i młodzieży, to nie tylko Niziurski, Szklarski i Siesicka. a dzisiaj chyba zostały przygniecione "Harrym Potterem" i pochodnymi.
Chociażby "Paziowie króla Zygmunta" Antoniny Domańskiej. Pamiętam, jak bardzo nie chciałam tego czytać i jak bardzo moja matka mnie namawiała. Aż w końcu, mocno zniechęcona, zabrałam się za książkę, która wydawała mi się nudna, historyczna i w ogóle straszna. I wcale taka nie była, przeciwnie, zabawna, wciągająca, pełna psot i przygód.
Mnóstwo czytałam jako dziecko z tego prostego powodu, że nie miałam ani rodzeństwa, ani telewizji. Jedynie zabawki i książki, z tym że tych drugich sporo więcej. I naprawdę mogłabym recytować tytuł za tytułem, odgrzebując coraz to kolejne. Głównie polskie książki, to jasne, skoro większość moich dziecięcych lektur wydana była przed 1990 rokiem, ale oczywiście pamiętam też zagraniczne. A jednak największy sentyment mam do naszych.
No i do "Dzieci z Bulerbyn".
"Klimek i Klementynka" Marii Kruger, książka, której już wieki nigdzie nie widziałam, a kiedyś kochałam ją bardzo, chociaż już teraz słabo pamiętam o czym była. Majaczy mi się tylko obraz budowy jakichś okopów, czy wałów w mieście, znaczy zapewne były to czasy wojny, i bliźnięta plączące się po jakimś młynie, prowadzące śledztwo.
Oczywiście Adam Bahdaj, "Podróż za jeden uśmiech", "Wakacje z duchami", "Kapelusz za sto tysięcy", "Do przerwy 1:0", "Telemach w dżinsach", "Stawiam na Tolka Banana", "Piraci z Wysp Śpiewających"... Dobra, tyle pamiętam, że czytałam i z wielką chęcią cofnęłabym się w czasie, żeby przeczytać od nowa.
Albo jeszcze Hanna Ożogowska i "Dziewczyna i chłopak, czyli Heca na czternaście fajerek", "Ucho od śledzia" czy... O, "Złota kula", "Chłopak na opak", "Głowa na tranzystorach" i "O ślimaku, co pierogów z serem szukał".
Ten wpis wymaga ode mnie szybkich kursów między komputerem a regałem, na którym duża część tych książek stoi, chociaż zagarnąć wszystkich matka mi nie pozwoliła, kiedy z szałem w oczach ładowałam pudła. Ściągam teraz z półek coraz to kolejne, z sentymentem wspominając ich lekturę i z trudem tłumiąc chęć natychmiastowego powrotu do dzieciństwa.
Odkryłam właśnie, że istniała seria wydawnicza "Klub siedmiu przygód" Naszej Księgarni, nie tylko polskie książki dla młodzieży. I "Długi deszczowy tydzień" Jerzego Broszkiewicza, wydany w 1966 i wznowiony w 1991 roku, który mam, zapewne jedno z ostatnich wznowień, które ukazało się w tej serii. "Ząb Napoleona" Minkowskiego! Też stoi, zapomniałam nawet, że takie coś było. Przeglądam właśnie tę stronę i coraz szerzej się uśmiecham, bo sporą część tych książek czytałam, a również pozostałe bym w ciemno czytała.
Ewa Nowacka, Wiktor Zawada ("Kaktusy z Zielonej Ulicy", które przeczytałam w tym roku na nowo i z zaskoczeniem stwierdzam, że da się to czytać mimo upływu lat), Seweryna Szmaglewska... To jest bardzo szeroka rzeka wspomnień, której końca nie widzę.
I jest jeszcze książka - zagadka, którą pamiętam dobrze, kilka lat temu chciałam ją znaleźć, ale tytułu czy autora przypomnieć sobie już od wielu lat nie mogę. W tytule było chyba coś o słonecznej ulicy, coś takiego. Wakacje, trójka przyjaciół, podwórkowe bandy, jakieś nacięcia na nożu i chłopiec, który miał w pokoju jelenia (jakąś makatkę, rogi na ścianie...? teraz już nie wiem). Zresztą książka z tej samej biblioteki, która dwanaście razy umożliwiła mi lekturę "Dzieci z Bulerbyn" - właśnie stamtąd czerpałam niekończące się stosy książek, potem już nie tylko dla dzieci, i kiedy dzisiaj patrzę na ogołocone półki... Źle mi się robi na myśl, że wszystkie te książki zostały wyrzucone, w najlepszym razie oddane. Panie bibliotekarki w bezsensownym amoku czyszczą półki jak leci, robiąc miejsce na Norę Roberts i kolejne wydania L. M. Montgomery (przeciwko tej drugiej nic nie mam, ale przecież na niej literatura adekwatna także dla młodzieży się nie zaczyna i nie kończy!)
Dobrze, pora zakręcić zawór i uciąć w tym miejscu potok słów, który wyszedł mi przypadkiem, jako że docelowo miałam napisać o obejrzanym wczoraj filmie. Ale w radiu usłyszałam coś o liście lektur i pierwszym września, i tak już poleciało.
Jeżeli dobrnęliście do tego zdania, jesteście dzielni.
A ja teraz będę musiała być równie dzielna i wrócę do pracy, zamiast zaszyć się na jakimś drzewie z jabłkiem i "Paziami króla Zygmunta". Ale już wiem, co będę czytała przy kolacji.
Rys. jelenia ze strony Cherry Orchard Studio.
Nie żeby mnie urzekł pięknem, ale potrzebowałam jelenia.
I z okazji roztrąbionego wszem i wobec powrotu do szkoły przypomniałam sobie o mojej własnej podstawówce. Właściwie o jej bardzo wczesnych latach.
Nienawidziłam "Doktora Dolittle" i popłakałam się na "Psie, który jeździł koleją", a pierwszą lekturą, która wydała mi się w miarę ciekawa była "Awantura o Basię". Nie bardzo pamiętam te wszystkie książki, ale na pewno "Oto jest Kasia" przypadło mi do gustu znacznie bardziej, niż "Karolcia", chociaż i magicznym koralikiem nie gardziłam.
I te moje dziecinne preferencje przełożyły się idealnie na aktualne. Nie czytam książek o magii i zwierzętach, pierwsze mnie irytują (moja nieposkromiona potrzeba trzymania się rzeczywistości ustawia mnie na zdecydowanie straconej pozycji, kiedy kartkuję książkę o elfach i księżniczkach, baśniowość nigdy mi nie pasowała). Drugie powodują zbyt duże, tanie emocje, jako że zwierzęta budzą we mnie znacznie więcej litości, niż ludzie.
Cierpienie zwierząt jest jednym z nielicznych problemów, z którymi całkowicie sobie nie radzę.
Dlatego też wszelakie książki Curwooda o niedźwiadkach, czy właśnie "Doktor Dolittle", cokolwiek, w czym zwierzę jest bohaterem wzbudza we mnie zbyt wiele uczuć, żebym mogła spokojnie czytać. Może to głupie, ale tak już mam.
Zresztą z filmami jest to samo, "Uwolnić orkę", "Lessie, wróć!", "Czarny książę"... Istna galeria koszmaru w poranki z weekendów u babci, kiedy telewizja była zbieraniną strasznych filmów familijnych, koniecznie z jakimś zwierzakiem. Absolutnie nie mogę takich rzeczy oglądać.
Ale dygresję strzeliłam.
W każdym razie, z lektur dla dzieci pisałam już kiedyś o "Poczwarkach wielkiej parady" Haliny Auderskiej, chociaż to może już nie dla dzieci, bardziej młodych panienek. Dopisałabym do tej listy jeszcze kilka naprawdę dobrych i uroczych książek, które czytane były kiedyś. W polskiej literaturze powstało przecież tyle fantastycznych książek dla dzieci i młodzieży, to nie tylko Niziurski, Szklarski i Siesicka. a dzisiaj chyba zostały przygniecione "Harrym Potterem" i pochodnymi.
Mnóstwo czytałam jako dziecko z tego prostego powodu, że nie miałam ani rodzeństwa, ani telewizji. Jedynie zabawki i książki, z tym że tych drugich sporo więcej. I naprawdę mogłabym recytować tytuł za tytułem, odgrzebując coraz to kolejne. Głównie polskie książki, to jasne, skoro większość moich dziecięcych lektur wydana była przed 1990 rokiem, ale oczywiście pamiętam też zagraniczne. A jednak największy sentyment mam do naszych.
No i do "Dzieci z Bulerbyn".
"Klimek i Klementynka" Marii Kruger, książka, której już wieki nigdzie nie widziałam, a kiedyś kochałam ją bardzo, chociaż już teraz słabo pamiętam o czym była. Majaczy mi się tylko obraz budowy jakichś okopów, czy wałów w mieście, znaczy zapewne były to czasy wojny, i bliźnięta plączące się po jakimś młynie, prowadzące śledztwo.
Oczywiście Adam Bahdaj, "Podróż za jeden uśmiech", "Wakacje z duchami", "Kapelusz za sto tysięcy", "Do przerwy 1:0", "Telemach w dżinsach", "Stawiam na Tolka Banana", "Piraci z Wysp Śpiewających"... Dobra, tyle pamiętam, że czytałam i z wielką chęcią cofnęłabym się w czasie, żeby przeczytać od nowa.
Albo jeszcze Hanna Ożogowska i "Dziewczyna i chłopak, czyli Heca na czternaście fajerek", "Ucho od śledzia" czy... O, "Złota kula", "Chłopak na opak", "Głowa na tranzystorach" i "O ślimaku, co pierogów z serem szukał".
Odkryłam właśnie, że istniała seria wydawnicza "Klub siedmiu przygód" Naszej Księgarni, nie tylko polskie książki dla młodzieży. I "Długi deszczowy tydzień" Jerzego Broszkiewicza, wydany w 1966 i wznowiony w 1991 roku, który mam, zapewne jedno z ostatnich wznowień, które ukazało się w tej serii. "Ząb Napoleona" Minkowskiego! Też stoi, zapomniałam nawet, że takie coś było. Przeglądam właśnie tę stronę i coraz szerzej się uśmiecham, bo sporą część tych książek czytałam, a również pozostałe bym w ciemno czytała.
Ewa Nowacka, Wiktor Zawada ("Kaktusy z Zielonej Ulicy", które przeczytałam w tym roku na nowo i z zaskoczeniem stwierdzam, że da się to czytać mimo upływu lat), Seweryna Szmaglewska... To jest bardzo szeroka rzeka wspomnień, której końca nie widzę.
Dobrze, pora zakręcić zawór i uciąć w tym miejscu potok słów, który wyszedł mi przypadkiem, jako że docelowo miałam napisać o obejrzanym wczoraj filmie. Ale w radiu usłyszałam coś o liście lektur i pierwszym września, i tak już poleciało.
Jeżeli dobrnęliście do tego zdania, jesteście dzielni.
A ja teraz będę musiała być równie dzielna i wrócę do pracy, zamiast zaszyć się na jakimś drzewie z jabłkiem i "Paziami króla Zygmunta". Ale już wiem, co będę czytała przy kolacji.
Rys. jelenia ze strony Cherry Orchard Studio.
Nie żeby mnie urzekł pięknem, ale potrzebowałam jelenia.
Etykiety:
dla dzieci,
książka,
moje cuda,
Polska,
prywatny cyrk,
Szwecja
niedziela, 31 stycznia 2010
Trochę narzekam, ale trochę nie :)
„Kwietniowa czarownica” tak mi nie przypadła do gustu, że nawet nie będę długo o niej pisała. To może i jest dobra książka, ale ja się poddaję (z białą flagą itd.) – nie jestem w stanie czytać szwedzkich książek (większości). Genu mi brak i tyle. Mogę to sobie odpisać w cechach szczególnych w paszporcie.
Kolejna otępiałość, zniechęcenie i zrezygnowanie tym ciężkim los ludzkim na naszym łez padole. Możliwe, że jestem zbyt krytyczna, ale ile można? Nic mnie tak nie irytuje jak ten przytłaczający nastrój szwedzkich książek. Że życie jest straszne, a oni są z tym strasznym życiem tak pogodzeni, że nic nie zmienią, bo i po co. Ojej i ojoj. Trochę spłycam i trochę przesadzam, ale "Kwietniowej czarownicy" obrywa się za wszystkie szwedzkie tytuły, którymi wpędzałam się w depresję z uporem małej masochistki.
Są książki smutne, są tragiczne, są te skłaniające do ponurej refleksji i te, przy których się płacze. Ale wszystkie szwedzkie lektury, z którymi miałam szansę się zapoznać, były po prostu zniechęcające. „Kwietniowa czarownica” również.
Oczywiście musi istnieć wyjątek od reguły, który zapewne nie będzie zaskakujący: trylogia Millennium. Zaczęłam „Mężczyzn, którzy nienawidzą kobiet” i przez pierwsze kilkadziesiąt stron kręciłam nosem. Że długo się rozkręca, że nie rozumiem o czym, że przedstawianie bohaterów zajmuje mu zbyt dużo kartek. A potem wpadłam i pochłonęłam resztę w mgnieniu oka, głucha na otaczający mnie świat.
Nie jest to książka genialna, nawet nie będzie należała do moich ulubionych. Ma wady, owszem, ale napisać tak długi kryminał, który nie nudzi – to niełatwa sztuka. Chociaż tak naprawdę włożyłabym „Mężczyzn, którzy nienawidzą kobiet” do przegródki z książkami przygodowymi – ja ją czytałam tak, jak się czyta książkę przygodową.
Sprawnie poprowadzona akcja nie jest zniechęcająca, nie jak w całej reszcie powyżej obrzuconych przeze mnie błotem książek. Bohaterowie, którzy opisani są bardzo dokładnie – jakbym ich już znała osobiście – nie są sztampowi, papierowi i nieoryginalni. A tajemnica nie była prosta i łatwa do przejrzenia, jak również jej rozwiązanie mnie nie zawiodło. Także kolejne dwie części przede mną, już się nie mogę doczekać.
Tylko najpierw niech się sesja skończy, bo Larsson odciąga moją uwagę od wszystkiego.
Kolejna otępiałość, zniechęcenie i zrezygnowanie tym ciężkim los ludzkim na naszym łez padole. Możliwe, że jestem zbyt krytyczna, ale ile można? Nic mnie tak nie irytuje jak ten przytłaczający nastrój szwedzkich książek. Że życie jest straszne, a oni są z tym strasznym życiem tak pogodzeni, że nic nie zmienią, bo i po co. Ojej i ojoj. Trochę spłycam i trochę przesadzam, ale "Kwietniowej czarownicy" obrywa się za wszystkie szwedzkie tytuły, którymi wpędzałam się w depresję z uporem małej masochistki.
Są książki smutne, są tragiczne, są te skłaniające do ponurej refleksji i te, przy których się płacze. Ale wszystkie szwedzkie lektury, z którymi miałam szansę się zapoznać, były po prostu zniechęcające. „Kwietniowa czarownica” również.
Oczywiście musi istnieć wyjątek od reguły, który zapewne nie będzie zaskakujący: trylogia Millennium. Zaczęłam „Mężczyzn, którzy nienawidzą kobiet” i przez pierwsze kilkadziesiąt stron kręciłam nosem. Że długo się rozkręca, że nie rozumiem o czym, że przedstawianie bohaterów zajmuje mu zbyt dużo kartek. A potem wpadłam i pochłonęłam resztę w mgnieniu oka, głucha na otaczający mnie świat.
Nie jest to książka genialna, nawet nie będzie należała do moich ulubionych. Ma wady, owszem, ale napisać tak długi kryminał, który nie nudzi – to niełatwa sztuka. Chociaż tak naprawdę włożyłabym „Mężczyzn, którzy nienawidzą kobiet” do przegródki z książkami przygodowymi – ja ją czytałam tak, jak się czyta książkę przygodową.
Sprawnie poprowadzona akcja nie jest zniechęcająca, nie jak w całej reszcie powyżej obrzuconych przeze mnie błotem książek. Bohaterowie, którzy opisani są bardzo dokładnie – jakbym ich już znała osobiście – nie są sztampowi, papierowi i nieoryginalni. A tajemnica nie była prosta i łatwa do przejrzenia, jak również jej rozwiązanie mnie nie zawiodło. Także kolejne dwie części przede mną, już się nie mogę doczekać.
Tylko najpierw niech się sesja skończy, bo Larsson odciąga moją uwagę od wszystkiego.
sobota, 26 grudnia 2009
"Kochający na marginesie", Johanna Nilsson.
Co jest takiego w skandynawskich książkach, że brak słońca aż trzeszczy z każdej strony?
Wiem, że literatura skandynawska ma bardzo wielu zwolenników, ja jednak pozostaję wierna południowym krańcom Europy, Skandynawia jeszcze mnie nie przekonała.
Nie przekonali mnie również „Kochający na marginesie”.
Nie zrozumcie mnie źle – w sumie jest to dobra książka, nie zaprzeczę. Ale rzadko kiedy spotykam się z tym, żeby lektura aż tak zniechęcała do życia. I nie to, że każdy wątek rozpoczęty w „Kochających na marginesie” źle się kończy, bo tak nie jest. Niby ostatnie strony ślą nadzieję na przyszłość, ale jakieś to takie wszystko mocno osłabiające. Mnie przynajmniej, może brak mi jakiegoś genu, który uodpornia na tę szwedzką mentalność. Wstępnych narzekań dość.
Na pewno „Kochający na marginesie” przedstawiają całkiem interesującą galerię postaci, od depresyjnej i samotnej Bei – złodziejki, po równie depresyjną i samotną Sofię/Stefana – transseksualistę. A po drodze piękna Mirja, która marzy o karierze modelki, jej rodzice Rosa i Victor – właściciele kawiarni „Na marginesie”. Lekko psychiczny Jack – niespełniona miłość Bei. Oraz mój prywatny faworyt, Mans, kaleki muzyk, któremu na drodze do kariery stoi własna ułomność – nogi jak odwrócone ekierki. Oczywiście te wszystkie postaci i te, które pominęłam w powyższej wyliczance – mieszają się odrobinkę, wpływają nawzajem na swoje losy, popychają się nawzajem w różnych kierunkach. Zabawne jest to, jak niewiele im tak naprawdę trzeba, żeby zmieniali swoje życia. Znaczy inaczej, „Kochający na marginesie” to krótka książka i krótkie są ich historie, a więc krótko czekamy na zmiany. I właśnie to mi jakoś nie do końca przypadło do gustu, że Nilsson jakby wrzuca czytelnika w środek, między swoich bohaterów, nie daje się mu za bardzo do któregokolwiek bardziej przywiązać i bliżej poznać, bo już musimy każdemu zrobić papa. Musimy pożegnać się z każdym z bohaterów i jego krótką, zniechęcającą do życia historyjką. A wnioski? Życie jest do kitu. Inne? Hmmm, brak tolerancji i problemy z komunikacją międzyludzką to niezwykle nieoryginalny problem, wszędzie się pojawia. I nawet to, że w „Kochających na marginesie” od czasu do czasu komuś odbija, nie czyni tej książki bardziej „jakąś” – że tak głupim słowem określę ogólny brak charakteru, nastroju i czegoś jeszcze.
Ale jak zaznaczyłam na początku, ja po prostu nie do końca umiem wczuć się w tę skandynawską literaturę, nie do końca rozumiem ich sposób patrzenia na świat, taki do znudzenia poważny i zniechęcony. Według mnie brak im ironii. Brak im czarnego humoru. I zapewne brak im czegoś jeszcze, co by mnie jakoś do Skandynawii i „Kochających na marginesie” przekonało.
Wiem, że w tym momencie trochę wrzucam wszystko do jednego worka i wiem również, że prawdopodobnie nie przeczytałam wystarczającej liczby skandynawskich książek, żeby o skandynawskiej literaturze pisać, dlatego wrócę do samych „Kochających na marginesie”.
Ponure to. Trochę smutne, ale nie wzruszające w żaden sposób, po prostu tępo przygnębiające. Coś się dzieje w życiach kilku osób, trochę się kotłuje i cóż, wiele się nie zmienia. Myślę, że komuś bardziej zadomowionemu w szwedzkich książkach „Kochający na marginesie” mogą się bardzo podobać. Albo i nie…
Mnie w sumie nawet się podobało. Albo i nie. Sama nie wiem, przeczytałam bezboleśnie, szybko i nawet byłam ciekawa zakończenia. Ale dla mnie to wszystko jest zbyt poważne. Lekkiego zmrużenia oka zabrakło.
Może wcześniejsze książki pani Nilsson oferują coś więcej?
Wiem, że literatura skandynawska ma bardzo wielu zwolenników, ja jednak pozostaję wierna południowym krańcom Europy, Skandynawia jeszcze mnie nie przekonała.
Nie przekonali mnie również „Kochający na marginesie”.
Nie zrozumcie mnie źle – w sumie jest to dobra książka, nie zaprzeczę. Ale rzadko kiedy spotykam się z tym, żeby lektura aż tak zniechęcała do życia. I nie to, że każdy wątek rozpoczęty w „Kochających na marginesie” źle się kończy, bo tak nie jest. Niby ostatnie strony ślą nadzieję na przyszłość, ale jakieś to takie wszystko mocno osłabiające. Mnie przynajmniej, może brak mi jakiegoś genu, który uodpornia na tę szwedzką mentalność. Wstępnych narzekań dość.
Na pewno „Kochający na marginesie” przedstawiają całkiem interesującą galerię postaci, od depresyjnej i samotnej Bei – złodziejki, po równie depresyjną i samotną Sofię/Stefana – transseksualistę. A po drodze piękna Mirja, która marzy o karierze modelki, jej rodzice Rosa i Victor – właściciele kawiarni „Na marginesie”. Lekko psychiczny Jack – niespełniona miłość Bei. Oraz mój prywatny faworyt, Mans, kaleki muzyk, któremu na drodze do kariery stoi własna ułomność – nogi jak odwrócone ekierki. Oczywiście te wszystkie postaci i te, które pominęłam w powyższej wyliczance – mieszają się odrobinkę, wpływają nawzajem na swoje losy, popychają się nawzajem w różnych kierunkach. Zabawne jest to, jak niewiele im tak naprawdę trzeba, żeby zmieniali swoje życia. Znaczy inaczej, „Kochający na marginesie” to krótka książka i krótkie są ich historie, a więc krótko czekamy na zmiany. I właśnie to mi jakoś nie do końca przypadło do gustu, że Nilsson jakby wrzuca czytelnika w środek, między swoich bohaterów, nie daje się mu za bardzo do któregokolwiek bardziej przywiązać i bliżej poznać, bo już musimy każdemu zrobić papa. Musimy pożegnać się z każdym z bohaterów i jego krótką, zniechęcającą do życia historyjką. A wnioski? Życie jest do kitu. Inne? Hmmm, brak tolerancji i problemy z komunikacją międzyludzką to niezwykle nieoryginalny problem, wszędzie się pojawia. I nawet to, że w „Kochających na marginesie” od czasu do czasu komuś odbija, nie czyni tej książki bardziej „jakąś” – że tak głupim słowem określę ogólny brak charakteru, nastroju i czegoś jeszcze.
Ale jak zaznaczyłam na początku, ja po prostu nie do końca umiem wczuć się w tę skandynawską literaturę, nie do końca rozumiem ich sposób patrzenia na świat, taki do znudzenia poważny i zniechęcony. Według mnie brak im ironii. Brak im czarnego humoru. I zapewne brak im czegoś jeszcze, co by mnie jakoś do Skandynawii i „Kochających na marginesie” przekonało.
Wiem, że w tym momencie trochę wrzucam wszystko do jednego worka i wiem również, że prawdopodobnie nie przeczytałam wystarczającej liczby skandynawskich książek, żeby o skandynawskiej literaturze pisać, dlatego wrócę do samych „Kochających na marginesie”.
Ponure to. Trochę smutne, ale nie wzruszające w żaden sposób, po prostu tępo przygnębiające. Coś się dzieje w życiach kilku osób, trochę się kotłuje i cóż, wiele się nie zmienia. Myślę, że komuś bardziej zadomowionemu w szwedzkich książkach „Kochający na marginesie” mogą się bardzo podobać. Albo i nie…
Mnie w sumie nawet się podobało. Albo i nie. Sama nie wiem, przeczytałam bezboleśnie, szybko i nawet byłam ciekawa zakończenia. Ale dla mnie to wszystko jest zbyt poważne. Lekkiego zmrużenia oka zabrakło.
Może wcześniejsze książki pani Nilsson oferują coś więcej?


