Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ukraina. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ukraina. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 21 listopada 2010

"Kolekcja namiętności", Natalia Śniadanko.

Okładka straszna, ale najwyraźniej wszystkie okładki serii "Europejki" mają to do siebie, że są przerażające. A jednak, ta szczególnie. Jak to dobrze, że kiedy czytam książkę, okładkę widzi cały świat, ale ja się nie męczę.

Po niefortunnym początku z "Ahatanhelem", "Kolekcja namiętności", debiut pani Śniadanko, okazała się książką znacznie przyjemniejszą i, co tu kryć, łatwiejszą do przyswojenia dla przeciętnej czytelniczki (tzn. mnie, ale mogę udawać, że prowadzę statystyki). Zastanawiam się teraz, czy łatwość przekazu jest równoznaczna z okrojoną ucztą intelektualną i znacznie uboższym strumieniem myśli przekazywanym czytelnikowi? Cóż, nawet jeśli lektura łatwiejsza ofiarowuje mniej, to na pewno skuteczniej, jako że "Ahatanhela" nie skończyłam, a "Kolekcję namiętności" jak najbardziej.

Ołesia, bohaterka "Kolekcji namiętności" jest przykładem galicyjskiej panienki na tropie miłości. Tylko nie wyobrażajcie sobie teraz ogromnego baneru z napisem "ukraińska Bridget Jones!", absolutnie tego nie róbcie. Ołesia nie ma problemu z tropieniem uczuć, nie czeka na księcia z bajki i w ogóle nie o tego typu literaturę się teraz rozchodzi. Ona po prostu rośnie, najzwyczajniej w świecie. A potem jest duża :)

Podobnie, jak w swojej drugiej książce, także w "Kolekcji namiętności" Natalia Śniadanko przemyca szereg spostrzeżeń na temat zróżnicowanej, podzielonej Ukrainy pod płaszczykiem opowieści o dojrzewaniu uczuciowym Ołesi, a czyni to wdzięcznie, ironicznie i bardzo kobieco - cóż, tytuł "Kolekcja namiętności" mówi sam za siebie. Mniej dziwaczna i ponura Ukraina wyłania się z tej książki, nie odstrasza mnie tak, jak ta z prozy Oksany Zabużko czy całkowicie dla mnie niepojętej twórczości Andruchowycza. Tak, w bibliotece wybór literatury ukraińskiej jest wąski i taka też jest moja jej znajomość.
Gdybym miała wybierać książkę na ukraiński rozbieg, właśnie "Kolekcja namiętności" poleciałaby na start, myślę, że mimo iście powalającej okładki także męska część publiczności dałaby radę.

Także określiłabym "Kolekcję namiętności" jako swoisty przewodnik po galicyjskiej mentalności połączony z opowieścią o kolejnych namiętnościach Ołesi (tzn. o jej kolejnych miłościach i miłostkach, żeby nie było, że Natalia Śniadanko napisała książkę o namiętności do śledzi np.)

A w trakcie czytania udałam się mimochodem w podróż po własnej kolekcji namiętności, pewne zagrzebane historie sobie przypomniałam, nad niektórymi się uśmiechnęłam, nad innymi zdecydowanie nie i na koniec stwierdziłam, że ciekawe byłoby wysłuchanie cudzej kolekcji. Gdyby tylko trafić na interesującego gawędziarza...

niedziela, 24 stycznia 2010

Coś nowego, pożyczonego, starego i...

Nie, nie hajtnęłam się w weekend, ale spędziłam go pod kołdrą głównie. Na zewnątrz znajdowałam się wyłącznie w godzinach późnych i zbyt zimnych, żeby wspominać to bezboleśnie. C. przeklina polski klimat jak rzadko kiedy, podobno twarz mu zamarza. Cóż, ja mieszkam w Polsce większość życia, i mnie również twarz zamarza.
Sesja się zaczęła, w związku z tym chowam się przed światem obłożona notatkami z różnorakich tematów. I tak zapakowana czytam, oglądam filmy i staram się cieszyć życiem. A wiedza mam nadzieję spływa na mnie przez sam kontakt fizyczny z zeszytem koło mojego kolana.

Coś starego (technicznie rzecz biorąc, niewiele młodszego ode mnie).
„Pretty Woman”. Wiem, że to dziwne, ale nigdy nie widziałam tego filmu w całości. Zawsze nudził mnie moment, na który trafiałam i żadna siła nie była mnie w stanie przekonać, że „Pretty Woman” da się obejrzeć. A jednak, butelka wina, dawno nie widziana koleżanka i chata wolna (znaczy C. nie było) – wystarczyło!
Wnioski? Przyjemna bajeczka, ale bez szaleństw. Nie jestem wielką przeciwniczką komedii romantycznych, jak długo są chociaż w części tak dobre, jak „Love Actually” albo chociaż tak mnie bawią jak „Miłość i inne nieszczęścia”.

To, co po obejrzeniu „Pretty Woman” wiem na pewno:
Richard Gere kiedyś był przystojny, a ja dopiero w tym filmie zauważyłam, że jest wysoki.
Julia Roberts kiedyś była bardzo piękna, jednak ładnie chodzić to ona nie potrafi. Ale za jej nogi i włosy rozważyłabym zabicie świnki morskiej. Cudzej.
Hollywood jest fabryką snów, a historia o prostytutce z dobrym sercem jest tak samo głupia za każdym razem. Ale „Pretty Woman” ma swój urok.

Coś nowego (dla mnie).
Ukraina.
„Ahatanhel”, Natalii Śniadanko. Książki co prawda nie dałam rady przeczytać, za bardzo irytował mnie rozwlekły styl autorki, która do jednego worka wrzuciła najwyraźniej wszystko, o czym chciała napisać i wyszedł przydługi kocioł. Kryminalny pretekst, jeden kolorowy szczur, trochę spostrzeżeń obyczajowych na temat singli i nie-singli, bardzo dużo analizy polityki i stosunków społecznych na Ukrainie.
Ale brawa dla pani Śniadanko za to, że bardzo zainteresowała mnie Ukrainą jako taką. W przyszłym tygodniu wyruszam po więcej, mając nadzieję na bliższe poznanie tego kraju, który jest przecież o rzut beretem, a tak mało o nim wiem. Uświadomiłam sobie ze zgrozą, że moje wiadomości o Ukrainie są głównie pozostałością historycznej wiedzy, którą kiedyś miałam, do tego odrobina aktualnej polityki i koniec. Ach tak, kiedyś byłam we Lwowie, jeszcze w liceum. Tak nie może być. Filmów żadnych nie widziałam, książką pierwszą był właśnie „Ahatanhel”, historii nie znam, specyfiki kraju nie znam, ogromny sąsiad, a dla mnie wielka niewiadoma. Ale to się zmieni, mam nadzieję.

Coś pożyczonego (z biblioteki).

„Ukryte wady” Elizabeth Egholm. Chyba pierwsza duńska książka, jaką kiedykolwiek czytałam, ale jeżeli wszystkie są równie wciągające, to ja chcę więcej! Zrobiłam sobie przerwę od innej książki na ten miły kryminał. I jestem zachwycona, chociaż technicznie rzecz biorąc, „Ukryte wady” z gatunkiem kryminału niewiele mają wspólnego. Martwe dziecko znalezione w rzece jest początkiem łańcucha wydarzeń, które wiele przestawiają w życiach trzech koleżanek. Książka bardziej obyczajowa (głupie określenie?), niż kryminalna, chociaż tajemnica do rozwiązania jest. Wydaje mi się, że Dania to taki bufor między mną Skandynawią – już nie pierwszy raz wspominam, że ta literatura ciężko mi idzie – duńska książka trafiła idealnie. W jakichś sposób spokojna, bardzo wciągająca, inteligentna i taka, jakby została napisana z ogromnym namysłem, nie wiem do końca jak wyjaśnić, o co mi chodzi. Głupot w niej nie ma, żadna z bohaterek mnie nie irytowała, żadna postać nie wydaje się wzięta z kosmosu, a akcja jest przemyślana. To tak w skrócie.

I coś pasiatego (niebieskich nie było).
Znaczy się Perpetum, z każdym dniem bardziej pasiaty, jedyny nie zmarznięty.