Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Lauren Bacall. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Lauren Bacall. Pokaż wszystkie posty

środa, 21 sierpnia 2013

Zacznę prosto, kim jest Keyser Soze?

Wszystko w tyle, znowu, a jakiś czas temu z inicjatywy Mariusza wyszło na to, że mam opowiedzieć o śledztwie w kinie. Tzn, o śledztwie w filmie, tzn w kontekście motywu filmowego... O, wysłowiłam się, motyw śledztwa w filmach, rozprawka na tysiąc słów. A tak naprawdę wszystko jest winą tego Pana., inicjatora pomysłu.

Temat jest szeroki, aczkolwiek fakt, że mogę wybrać swoje ulubione nawiązania nieco upraszcza zawiłą materię wyboru. A czy ja Wam kiedykolwiek mówiłam, jak kiepska jestem w wybieraniu? Największy dramat Lirito: gdzie zjeść obiad. Ale już, koniec, bez dygresji.


Tak naprawdę, dla Lirito jest to świetna okazja żeby wymienić kilka zupełnie ulubionych filmów, o których nie napisałam dotychczas, bo... (wstawcie pierwszy bezsensowny powód, który przemknie Wam przez myśl).

1. Podejrzani, reż. Bryan Singer, 1995 rok.
Kiedy Wy mówicie "śledztwo', ja od razu krzyknę "Podejrzani", to się błyskawicznie kojarzy i jest pierwsze na liście. Film Singera jest znany (chyba) wszem i wobec, od przebiegłego pytania "kim jest Keyser Soze?" po doborową obsadę, mam wrażenie że nie ma osoby, która przynajmniej raz nie usłyszała o "Podejrzanych".

Skracając akcję, pewien policjant przesłuchuje świadka pewnych wydarzeń, a jego historia powoli wyjaśnia koleje pewnej kradzieży i morderstwa. Tylko czy rzeczywiście? Bo właściwie, kim jest ten przeklęty Soze?

"Podejrzani" są czymś pomiędzy genialnie nakręconą łamigłówką, historią wielkiego przekrętu i mrocznym, mocnym kryminałem ze świetną rolą Byrne'a. Samo śledztwo jest niejako odwrotne, wydaje się, że oglądamy jego finał, a prawda leży gdzie indziej.

Niezmiennie mnie zadziwia, jak obłędnie dobry jest ten film.

2. Tajemnice Los Angeles, reż. Curtis Hanson, 1997 rok.
A jeśli mówić o śledztwie, momentalnie nasuwa się film noir. A jeśli mówić o w miarę współczesnym kinie noir, będą to rewelacyjne "Tajemnice Los Angeles" z pamiętną rolą Kim Basinger.

Dlaczego tak bardzo (ale naprawdę bardzo, bardzo) lubię "L.A. Confidential"? Możliwe, że trochę uwodzi mnie charakterystyczny klimat, ponurzy policjanci, piękne kobiety, nocne Los Angeles tak mało kojarzące się ze słońcem Hollywood, styl lat 50tych i wszechobecna, wątpliwa moralność bohaterów.

"Tajemnice Los Angeles" są świetnie zmontowaną historią wielotorowego śledztwa, w którym ciężko określić, kto jest kim, klasyczny motyw. A ja uwielbiam tak dobrze uzasadnianą i tak subtelnie wprowadzaną w czasie ewolucję charakterów.
I obsada... Russel Crowe w roli porywczego gliny, Kevin Spacey sprzedający policyjny talent w telewizyjnym programie i Guy Pearce w najlepszej chyba roli tego filmu, jako młody, nieugięty policjant w pogoni za karierą.

Nie ma dobrego powodu, żeby nie obejrzeć "Tajemnic Los Angeles", po prostu nie ma.

3. Mroczne przejście, reż. Delmer Daves, 1947 rok.
Skoro klimat kina noir w jakimś stopniu przywołuje "L.A. Confidential", cofnę się do oryginałów. I wybaczcie, ale kino noir i Humphrey Bogart idą w parze, a kiedy Liritio mówi o Bogarcie, Lauren Bacall musi wystąpić.

Wiele razy nadmieniałam o czterech filmach tej pary, sztandarowy (w kontekście śledztwa) byłby "Wielki sen", ale nie będę się powtarzać, szczególnie że Bogart i Bacall nakręcili też znacznie mniej znane "Mroczne przejście".

Ciekawa jest struktura filmu będącego historią człowieka bez twarzy, któremu zabrano przyszłość fałszywym oskarżeniem o morderstwo żony. Wszystko widzimy oczami głównego bohatera, właściwie jesteśmy głównym bohaterem, kiedy ucieka z więzienia, przechodzi operację plastyczną i z pomocą pięknej nieznajomej prowadzi swoje prywatne śledztwo. Czyni to z "Mrocznego przejścia" film raczej Bacall niż Bogarta, ale można go oglądać z sentymentu dla obojga (jak czynię to ja) albo z uznania dla dobrego kina noir, nawet jeśli "Mroczne przejście" niekoniecznie trafia do pierwszej ligi gatunku.

4. Rzeka tajemnic, reż. Clint Eastwood, 2003 rok.
Kolejnym filmem, o którym nigdy dotąd nie pisałam, jest jeden z najlepszych filmów Eastwooda (wedle preferencji Liritio, a miejcie na uwadze, że nie oglądam westernów). Film jest wierną ekranizacją książki Denisa Lehane'a, przy okazji jednego z moich ulubionych pisarzy.

Akcję rozpoczyna śmierć córki Jimmy'ego Markuma (Sean Penn) trudniącego się nie do końca legalną działalnością, który bez wytchnienia, wręcz opętańczo rozpędza się w dążeniach do odnalezienia jej mordercy. Laura Linney w roli jego żony gra jedną z najlepszych i najbardziej przewrotnych (albo niedopowiedzianych) ról kobiecych, jakie pamiętam.
Jednocześnie śledztwo w sprawie tego morderstwa prowadzi policyjny detektyw Devine (uwielbiany i niedoceniany Kevin Bacon), a na drugim planie dużą rolę odgrywa niezrównoważony Dave Boyle (Tim Robbins). Trzej bohaterowie znają się od dziecka, ich przyjaźń została przed laty brutalnie odmieniona porwaniem małego Dave'a, retrospektywna historia tych wydarzeń stanowi drugi wątek częściowo wyjaśniający mocno niejednoznaczne relacje między tą trójką.

"Rzekę tajemnic" szkoda przegapić, fabuła jest trudna, ale nich mnie małe kaczątko kopnie, jeśli Eastwood nie wykonał genialnej roboty.
"Rzeka tajemnic" przyniosła Oscara Seanowi Pennowi i Timowi Robbinsowi, a tytuł najlepszego filmu roku przegrała z ostatnią częścią Trylogii Pierścienia, co pozostawia mnie w niemym oburzeniu po dziś dzień.

5. Michael Clayton, reż. Tony Gilroy, 2007 rok.
Mój faworyt dzisiejszej szczęśliwej siódemki, właściwie jeden z tych najlepszych filmów, o których często myślę i rzadko piszę. Życie.

"Michael Clayton" jest przykładem pozornie skromnego filmu, którego doborowa obsada i skomplikowany, ale dopracowany w każdym calu scenariusz, tworzą coś wyjątkowego. Świetna rola Clooneya, którego Michael Clayton jest nie tyle prawnikiem, co tzw. fixerem, że zapożyczę obcy termin. Załatwia delikatny problem i sowicie wynagrodzony znika. Już jego monolog z początku filmu uświadomił mi, że nie jest to tytuł, który łatwo zapomnę. I rzeczywiście, nie zapomniałam.

Samochód Claytona wysadzony jest w powietrze, kiedy on ogląda konie,  po czym akcja cofa się o cztery dni. Arthur Edenes, współpracownik i kolega Claytona, przeżywa rzekome załamanie nerwowe broniąc korporacji zanieczyszczającej środowisko. Korporacja, reprezentowana przez chłodną Karen Crowder (Tilda Swinton niezmiennie genialna), wydaje się tyleż winna zanieczyszczeń, co niezaangażowana w późniejsze wydarzenia i właściwie nie wiadomo o co chodzi, a Clayton niechętnie zaczyna prowadzić swoje prywatne śledztwo, szukając dobrych odpowiedzi na niewygodne pytania.

6. Zodiak, reż. David Fincher, 2007 rok.
W motywie śledztwa musiał przewinąć się Fincher, wiele osób może wskazałoby raczej poruszające (straszne) "Siedem", bez wątpienia jeden z najlepszych filmów Finchera, ale Liritio zrobi psikusa i zwróci oczy w stronę "Zodiaka".

Film, który na pewno zawiódł oczekiwania na powtórkę z koszmarnej atmosfery "Siedem", jest rozciągającą się na przestrzeni wielu lat opowieścia, nakręconą na podstawie książki Roberta Graysmitha (w filmie Jake Gyllenhaal). "Zodiak" przedstawia wielotorowe śledztwo policji i dziennikarzy, a na pierwszym planie rosnącą obsesję pewnego rysownika imieniem Graysmith, który nie potrafi odpuścić myśli o ustaleniu tożsamości sławnego seryjnego mordercy.

Fincher nakręcił film mający warstwy (jak ogry), pokazujący jak jedna sprawa bezpowrotnie zmienia życia wielu osób, przedstawiający sprawę słynnego mordercy z wielu stron. Robert Downey Jr ma sporą rolę w "Zodiaku", podobnie jak Mark Ruffalo i razem z Gyllenhaalem dodają charakteru nieco może suchemu scenariuszowi. Ale w końcu o to chodzi, porządna historia długiego śledztwa, pewna ręka reżysera i charyzmatyczna obsada, wiele elementów składa się na bardzo dobry film, niezależnie od tego, jak daleki może być od rzeczywistości.

7. Hot Fuzz, reż. Edgar Wright, 2007 rok.
Powaga, powaga, brakowało mi komedii, a jednym z moich zaskoczeń ostatnich tygodni jest "Hot Fuzz". Jeszcze kilka miesięcy temu nie wierzyłam, że takie cudo może mi się spodobać, ale teraz odszczekuję.

Simon Pegg gra Nicholasa Angela, policjanta najlepszego z najlepszych itp, itd, zesłanego na banicję w wiejskim otoczeniu. Spójrzcie na plakat, mówi wszystko.

Sprawa zaczyna się dekapitacją pary aktorów, giną kolejne osoby a mieszkańcy dotychczas spokojnej wsi wydają się zadziwiająco nieporuszeni, uparcie wmawiając Angelowi, że wszystko jest dziełem przypadku. On ma na ten temat zupełnie inne zdanie i przy pomocy swojego młodego partnera Buttermana prowadzi śledztwo. Poważne śledztwo!

Podczas gdy twory z serii "Kac Vegas" czy "Druhny" zostawiają mnie raczej zniesmaczoną, "Hot Fuzz", mimo ewidentnego wydurniania się w niekoniecznie najlepszym stylu, kończyłam oglądać z szerokim uśmiechem na twarzy. Absurdalny humor, ale dobry humor, ot, te drobne różnice między Europą a USA ponownie dały o sobie znać. 

Kończąc listę siedmiu, ze względu na wcześniejsze wzmianki na blogu nie trafiło na nią kilka tytułów, które w sumie chciałam tam umieścić. Gdybym tylko tworzyła dwa razy dłuższą listę...

Rewelacyjny "Szpieg" Alfredsona, jeden z najlepszych filmów zeszłego roku.
Mistrzostwo dusznego kryminału, "Okno na podwórze".
Hit ostatnich lat, ekranizacja dobrej literatury, zupełnie obok tego świetny film, czyli "Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet".
Rozkosznie nieudolny Stephen Fry prowadzi śledztwo na bardzo drugim planie "Gosford Parku". Śledztwa prowadzą również inni w tym jednym z najlepszych filmów Altmana i jednym z moich ulubionych kryminałów, dzisiaj jakby zapomnianym.
Kolejny faworyt Liritio, "Blade Runner".

A jeszcze do jednego się przyznam, nigdy nie widziałam "Chinatown" Polańskiego. Czy to grzech?

niedziela, 17 kwietnia 2011

Niedziela jest dla nas.

Niewiele nowego teraz czytam, a co przeczytałam, czeka w kolejce do napisania. Sador Marai, kolejna Natsuo Kirino, i zadziwiająco dobry debiut pana Dolana, "Złe rzeczy się zdarzają".

I jeszcze wydumałam sobie, że jednak mam ochotę przeczytać "Balladyny i romanse" Ignacego Karpowicza, przekonać się osobiście czy to pies czy wydra.

Nawał wszystkiego, co tylko mogło się nawalić jednocześnie sprawia, że dalej mam ochotę prostować zwoje. Albo rzucić wszystko i wyjechać do Tajlandii, siedzieć na plaży pod chatą z trzciny i wyplatać koszyki z wikliny gapiąc się na wodę. I nic i nikogo nie musieć i nie chcieć, ale by było...

A prostując zwoje wracam do książek znanych i kochanych, jak do starych przyjaciół. Żałowałam właśnie przed momentem, że "Wszyscy jesteśmy podejrzani" Joanny Chmielewskiej znam na pamięć - odkąd przeczytałam tę książkę po raz pierwszy jakieś naście lat temu, wracam do niej i wracam, jak mały bumerang. Chciałam o niej nawet tu napisać, ale mam wrażenie, że wszyscy ją znają i bez mojego pisania. A może... "Wszyscy jesteśmy podejrzani" to najlepszy przykład tego cudownego humoru Chmielewskiej, kiedyś zaśmiewałam się do łez, teraz tylko uśmiecham się trochę, w końcu wszystkie te dowcipy znam na wyrywki.
"-Dlaczego on tak żre? - spytała mnie szeptem Danka, spoglądając nieufnie na Kazia, który, skończywszy swoją bułkę, natychmiast rozpoczął śniadanie Alicji.
- Atawizm - odparłam bez zastanowienia - Miał przodków ludożerców. Zobaczył nieboszczyka i od razu mu się jeść zachciało."
Joanna Chmielewska, Wszyscy jesteśmy podejrzani, Polski Dom Wydawniczy, 1991r., Warszawa, str. 31.
Książek Chmielewskiej przeczytałam mnóstwo, ale poza około dwudziestką początkowych reszta jakoś mnie nie pociąga. Miała okres pisania jakby rzutem na taśmę i chociaż nie zaprzeczę, że chociażby późniejsze "Harpie" czy "Wielki diament" można czytać z zainteresowaniem, to już nie ta sama Chmielewska, której książki znam na pamięć. Albo "Dzikie białko", jedna trzecia książki, w której bohaterowie z szałem w oczach przesuwają płot, jest dziełem sztuki. Spadłam z krzesła ze śmiechu. Ale potem... No właśnie. W sumie tak jakoś do lat 90tych Chmielewska pisała cudnie cudaczne książki, wszystkie polecam bez wyjątku.
A ekranizację "Wszyscy jesteśmy podejrzani", "Randkę z diabłem" Teatru TV nawet chętnie bym zobaczyła, cóż to z tego okroili i wymodzili. Się zakręcę.

Również po raz kolejny wciągnęłam w kilka wieczorów i podróży metrem "Paragraf 22", niezmiennie porażająco dobry, niezmiennie słodko-gorzki, niezmiennie budzi radosne chichoty, niezmiennie jeży włos na głowie. O jedynej w swoim rodzaju książce Hellera już napisałam - link w tytule - powtarzać się nie będę. Ale czytajcie, kto nie czytał, są takie książki, których po prostu grzech nie znać, odmawiając sobie znakomitej lektury. Z tej książki nawet ciężko cytować, skoro zdania warte cudzysłowu na każdej stronie siedzą sobie na głowach.

Wracam również do filmów, cztery odsłony duetu Bogart i Bacall obejrzane ponownie, późną nocą, kiedy deszcz bębnił w szyby i nawet koty nie wystawiały nosa spod koca. Pierwszy "Władca Pierścieni" - jestem może dziwna, ale drugiej i trzeciej części trylogii Jacksona nie lubię wcale. No dobrze, drugą może jeszcze zniosę, z trudem. Ale "Drużynę pierścienia" mogę oglądać na okrągło.
I ponownie odświeżyłam znajomość z małym Fingarem, ale nadal do napisania o "Dróżniku" weny nie mam, choć chęć szczera we mnie się tli. Przyjdzie na to czas, a wtedy wszystkim wytłumaczę dokładnie, dlaczego "Dróżnik" to film najlepszy na świecie.

I kończąc ten niefortunnie długi biuletyn informacyjny, skoro w ramach otrzepywania z kurzu czarno-białych hitów, otrzepałam głównie Bogarta, po jego wspólnych filmach z Bacall lecąc przez niezmienną klasykę gatunku, czyli "Sokoła maltańskiego", "Afrykańską królową" - oglądałam ten film po raz trzeci i chyba się starzeję, bo graną przez Katharine Hepburn siostrę Rose miałam non stop ochotę palnąć w główkę, żeby przestała w końcu tyle mówić - odrobinę nudne "Sirocco" i żałuję, że nigdzie nie mogę znaleźć "Pobij diabła".
A maraton z Bogartem zakończyłam oczywistym... Więc czym zakończę długaśny słowotok? Zagraj to jeszcze raz, Sam.
Film może nużyć momentami, ale ta piosenka nigdy się nie znudzi.

środa, 23 lutego 2011

"Jak poślubić milionera", reż. Jean Negulesco. N-ty seans w moim wykonaniu - werdykt: nadal zabawne.

To jest notatka przypadkowa, sama się na mnie rzuciła kiedy robiłam zupełnie co innego. A właściwie miało jej nie być, chociaż film - nie po raz pierwszy - uprzyjemnił mi wczorajszy (późny, to jasne) wieczór.
"Jak poślubić milionera". Oczywiście. Remedium najskuteczniej uśmierzające ból, na który zostałam skazana w momencie, kiedy promotor wyrzekł sakramentalne "niech Pani pisze!"

A ja, ostatnimi czasy trochę słomiana wdowa, mogę jedynie na kota zwalać, że do klawiatury się nie rwę, znaczące trzy literki mgr przed nazwiskiem niespieszno mi zdobywać.
Nigdy mi zbytnio nie zależało, a kiedy do końca tych wymęczonych studiów dzielą mnie już tylko miesiące, nie zależy mi nawet bardziej niż zwykle. Ale mniejsza o moje historyjki, "Jak poślubić milionera" po raz kolejny zdało egzamin i o tym chciałam napisać.

Że Lauren Bacall jest jedną z moich ulubionych aktorek już kiedyś napisałam. Coby się nie powtarzać, nie walnę teraz kolejnego eposu na jej cześć. Tylko króciutko, cichutko wystukam te małe powodziki, dla których "Jak poślubić milionera" jest fajne. Fajne, kocham to słowo, chociaż teoretycznie staram się go unikać w konstrukcji wypowiedzi. Ale nie oszukujmy się, "fajne" jest fajne!

Primo, nie ma ckliwych scen, wyznań, westchnień, rozrzewnień i całego tego sentymentalnego bełkotu, który zalewa sporą część nawet lubianych przeze mnie "komedii romantycznych".
Secundo, ten film jest naprawdę śmieszny. Serio.
Tertio, "Jak poślubić milionera" to jeden z tych filmów, który każda zainteresowana choć minimalnie modą istota powinna zobaczyć. Tyle stylu na jedną klatkę przebija chyba jedynie "Bonnie i Clyde" :)

Chociaż C. - biedny, raz jeden zmuszony przeze mnie do obejrzenia radosnych przygód Schatze, Poli i Loco - w zemście stwierdził pół żartem pół serio, że "Jak poślubić milionera" to triumf seksistowskiej ideologii. Ale cóż, nie ma racji, może tylko tycią odrobinkę. A zresztą, seksizm seksizmem, a lekkie kino lat 50tych, lekkim kinem lat 50tych. Ważne, że jest zabawa.

I chciałam zauważyć, że jest słońce. I że o godzinie czwartej nadal jest już jasno. I że mimo upiornie niskiej temperatury, tym razem wiosna na pewno przyjdzie już niedługo. Musi, inaczej popadnę w obłęd i będę gryzła ściany. A tego nie chcemy, szkoda zębów (i ścian).

wtorek, 15 czerwca 2010

Lauren Bacall i kropka.

Sławą nie dorównuje Marylin Monroe, nie ma talentu Katherine Hepburn i (o zgrozo!), jej uroda stawiana jest niżej, niż legendarnych piękności kina.
Jednak według mnie Lauren Bacall jest jedną z najciekawszych i najlepszych aktorek. Również najpiękniejszych, nie rozumiem, jak można uznać inaczej.

Kiedy mając lat naście oglądałam "Jak poślubić milionera", momentalnie zakochałam się w tej kobiecie, której najwyraźniej nie sposób zdominować. Wyłaził z niej drapieżny charakter, przy którym bladł słodki seksapil Monroe, że o Betty Grable nie wspomnę.

Nominowana do Oscara była tylko za film "Mirror has two faces", w którym grała drugoplanową rolę matki Barbary Streisand. Chociaż film jest przyjemny, nie da się stwierdzić, żeby powalał, ale Bacall owszem, powala. Ponad siedemdziesięcioletnia aktorka zagrała jędzowatą kobietę, która nigdy nie kochała swojego męża, w związku z czym ma specyficzny stosunek i do miłości, i do swojej córki. Zagrała genialnie, przyćmiewając wszystkich (broni się może jedynie Bridges) - akurat Streisand przyćmiła także urodą, ale to takie moje prywatne przytyki.

A przecież wybijać się na pierwszy plan, kraść filmy i przyćmiewać resztę obsady zaczęła na długo wcześniej, właściwie już w swoim pierwszym filmie "To Have and Have Not" z Bogartem. Jak to więc się stało, że Oscara otrzymała dopiero za całokształt twórczości, co w moim przekonaniu jest porównywalne z nagłym obudzeniem się Akademii "o Boże, zapomnieliśmy o Bacall!". A całkowicie przeciętną Penelope Cruz nominują co rok.

Dziewiętnastoletnia Bacall, prawdopodobnie co najmniej "odrobinę" przerażona, zadebiutowała u boku legendy kina i moim zdaniem stanęła na wysokości zadania. Nie wiem, może tak świetnie wpasowywała się role, ponieważ najczęściej grała samą siebie? A może jednak każdą mozolnie budowała od podstaw - tak czy inaczej zasługiwała na zdecydowanie więcej oficjalnego uznania.
Wracając do "To Have and Have Not" - de facto najlepszego z czterech wspólnych filmów tej pary - Slim i Steve vel Marie i Morgan (vel Bacall i Bogart) poznają się na Martynice (wojna, Rząd Vichy, te sprawy), dwoje obcych ludzi zaczyna się mieć ku sobie, a sławna chemia między Bogartem i Bacall działa od pierwszych scen. Film jest luźno oparty na powieści Hemingwaya, Bogart gra typowego twardziela-outsidera z wrażliwą duszą, z którą to rolą nie rozstał się chyba od czasów "Sokoła maltańskiego", a Bacall jest świetna w roli małej uciekinierki, która przypadkiem wpadła na miłość swojego życia.

Oczywiście duet Bogart-Bacall radził sobie nieźle na ekranie, a jednocześnie ich sławny romans zakończony małżeństwem (kochamy szczęśliwe zakończenia) raczej nie przeszkadzał w reklamie ich wspólnych filmów. "The Big Sleep" na podstawie kryminału Raymonda Chandlera to film długi i zagmatwany, ale raczej winą za taki stan scenariusza należy obarczyć autora, którego większość książek jest właśnie trochę za długa i powikłana. Lauren wypadła nawet lepiej, niż w swoim pierwszym filmie, a Bogart pasuje idealnie do roli Marlowe Odrobinę dłużyzny da się wybaczyć, jeżeli przy okazji można oglądać tak dobraną parę.
Filmy noir to głównie mroczna atmosfera i facet w charakterystycznym kapeluszu, a za jego plecami laleczka z papierosowym dymem zakręconym wkoło twarzy - filmy Bogarta i Bacall nie były niczym więcej, ale naprawdę, ta dwójka jak nikt pasowała do obrazka, nawet jeśli przyznać, że kolejne ich filmy razem, czyli "Dark Passage" i "Key Largo", są już gorszymi kopiami dwóch pierwszych.

Jedyne, czego w związku z Bacall żałuję, to przerwy w karierze filmowej, wydaje się, że na rzecz sceny (na 10 lat!). Ogrom czasu wyrwany z życiorysu kina i zapewne sporo świetnych ról, które nigdy nie zostały zapisane na dłużej przez kamerę.
Powróciła rolą Mrs. Hubbard z "Morderstwa w Orient Expressie" i chyba zbędnym powtórzeniem będzie, że wypadła oczywiście genialnie?

Nie da się zaprzeczyć, że grała w sumie podobne role (przynajmniej w tych kilku filmach, które widziałam), pozornie chłodnej kobiety o ostrym charakterze, ale naprawdę wychodzi jej to idealnie. Kolejna rola w adaptacji kryminału Christie, "Randez-vous ze śmiercią" to ponowny sukces w całkowitym przeskakiwaniu poziomu reszty obsady - co dziwne, ponieważ chyba od czasów "Żony modnej" z 1957 roku, nie zagrała żadnej roli pierwszoplanowej, a nawet jeśli, to w bardzo mało znaczących filmach. Zastanawiam się, czy ja ją przeceniam, czy jednak naprawdę jest bardzo dobrą aktorką, tylko jakoś tak wyszło, że grała mniejsze role? Ale w sumie "jakoś tak wyszło" - to nie jest odpowiednie podsumowanie wieloletniej kariery sławnej aktorki, która przestała pojawiać się w rolach głównych.

Tak czy inaczej, według mnie jest świetna, chociaż możliwe, że za mało o niej wiem. Nie widziałam nawet połowy jej filmografii i nigdy nie wczytywałam się uważnej w szczegóły jej życia - ale co z tego. Bacall ma klasę, siłę, charakter, urodę, jest gwiazdą z definicji.
Mogłabym być mężczyzną w tym momencie, chociaż nie wiem, co niby bym miała robić, jako ten mężczyzna potencjalny. Śpiewać sonety do Bacall pod cudzym balkonem?
Tak czy inaczej, Lauren Bacall jest moją prywatną legendą i jeżeli o mnie chodzi, przeskoczyła swojego sławnego pierwszego męża o kilka długości.