Finał: zbiorowa agonia. Czyli Ryszard III, a Liritio przytacza. Znane przytacza.

Nie mogę się pozbyć fragmentu z Barańczaka, linijki tańczą mi w głowie od kilku godzin. Znane linijki, które swego czasu przepisywałam z książki od polskiego do zeszytu, który całe życie (no dobra, odkąd skończyłam naście lat) zapełniam wierszami. Nie swoimi oczywiście, czego jak czego, ale talentu do poezji nie mam. Nie ta dusza, nie te myśli, mam wrażenie.
Podobnie do wielu osób wcześniej i później, zapełniałam ów zeszyt tym, co mnie złapało i nie puszczało, wierszami, cytatami z książek, kawałkami piosenek... W sumie zapełniam nadal, ale odkąd mamy swoje małe komputerki i sieć internetową, takie zeszytowanie wygląda inaczej, stało się nieco... Hm, czynnością jakby dodatkową. Nadprogramową.

A linijki z Barańczaka, właściwie linijka, czyli "Córki: dwie złe, jedna lepsza...". Finał? Kto zna, ten się uśmiecha. A zna pewnie mrowie a mrowie osób.
Zakochana w tych "streszczeniach" Szekspira byłam i jestem.
Czyli Stanisław Barańczak:

Król Lear

Król - ojciec: lebiega.

Błazen: go ostrzega.

Córki: dwie złe, jedna lepsza.

Finał: wszystko się rozpieprza.

Skoro już słowem wstępu podzieliłam się z Wami wersami, których z głowy wyrzucić dzisiaj nie mogłam, przechodzimy dalej. Uznajmy, że cytat okazyjnie, skoro dzisiaj (już dzisiaj, Liritio nadal nie umie wcześnie chodzić spać) pierwszy dzień roku szkolnego, tak?
Barańczaka (jak sam napisał) "podstawowe utwory W. Szekspira, przystępnym sposobem streszczone i dla celów mnemotechnicznych w formę wierszową przyodziane" miło wśród młodzieży szkolnej rozprzestrzeniać. Nawet jak Szekspira czytać nie zaczną, przynajmniej się uśmiechną?

Mój (chyba, aktualnie, to zmienne...) ulubiony:

Romeo i Julia

Rody Werony: wraży raban.

Młodzi: hormony, starzy: szlaban.

Mnich: lekarstwem zielarstwo.

Finał: trup grubą warstwą. 

I jeszcze tytułowy:

Ryszard III

Garbus: knuje.

Wokół szuje.

Ząb za ząb. Królestwo za konia.

Finał: zbiorowa agonia. 

Liritio życzy wszystkim wesołego roku szkolnego, a wpis wyszedł przypadkiem, wszystko przez to brzęczące w głowie "dwie złe, jedna lepsza".
Zastanawiam się, dlaczego akurat córki Leara mi brzęczą, skoro "Króla Leara" czytałam raz w życiu, dzisiaj już nie wiem, nie pamiętam, nie znam.
A Liritio ulubionym Szekspira dramatem jest... Hm, właściwie to żaden, chyba że "Otello". Oryginalna nie jestem.

I na marginesie, mam wrażenie, jako że zeszyt zapisany wyciągnęłam i przeglądałam chwilę lub dwie... Czyli mam wrażenie, że niedługo Leśmianem Lirito będzie się blogowo cieszyła. Leśmianem wiele kartek zapisałam.